De meeste mensen verliezen zichzelf niet ineens.
Je raakt jezelf niet kwijt op één plek.
Het sluipt er vaak langzaam in.
Iemand zegt iets.
Je begint jezelf te vergelijken.
Je gaat nadenken wat anderen ervan zouden vinden.
Zonder dat je het doorhebt, pas je jezelf steeds een beetje meer aan.
Je denkt dat het gaat over onzekerheid.
Of vergelijken.
Of keuzes maken.
Of aanpassen.
Of zelfvertrouwen.
Maar dat is niet waar het begon.
Vlak daarvoor veranderde er al iets.
Je let steeds vaker op hoe je overkomt.
Je wordt gevoeliger voor de mening van anderen.
Je merkt dat je liever geen verkeerde keuze maakt.
Je kijkt steeds minder naar wat bij jou past en steeds meer naar wat 'goed' lijkt.
Misschien herken je dit. Maar heb je ook door wat er gebeurt?
Jij bent geen filter maakt die momenten zichtbaar zodat je niet alleen achteraf begrijpt wat er gebeurde, maar steeds vaker zelf kunt bepalen wat je ermee doet.
De vraag is niet waarom je je onzeker voelt of waarom je je aanpast.
De echte vraag is: wanneer begon je te twijfelen aan iets waarvan je eigenlijk al wist dat het voor jou klopte? Wat veranderde er?
Het antwoord zit vaak vlak vóór het moment waarop je je aanpast.
Soms verandert de situatie niet.
Alleen de manier waarop je ernaar kijkt.
KIJK NOG EENS
Misschien begon het toen je jezelf door de ogen van iemand anders ging bekijken.
Maar wat als je weer vanuit jezelf kijkt?
Je hoeft niet te stoppen met kijken naar anderen. Maar je kunt wel leren jezelf daarin niet kwijt te raken.
Niet alles hoeft rauw en ongefilterd.
Juist niet.
Een foto mag mooier zijn dan het moment.
Een outfit mag iets zeggen.
Een filter mag iets toevoegen.
Een vleugje magie geeft kleur aan het verhaal.
Zolang je jezelf er maar niet in verliest.
Eerst was het duidelijk.
Toen ging je twijfelen.
Je meet jezelf met ongelijke maten.
Het zo graag goed willen doen.
En zo graag erbij willen horen.
Dat je jezelf opzij zet.
.
Je wist wat je wilde.
Tot iemand anders iets zei.
Terug naar wat jij wil.
En wat voor jou klopt.
.